Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2010

Ερωτευμένος Εαυτός

Μιας και αυτό το διάστημα έχουν επιστρέψει οι «συμπτώσεις» στη ζωή μου βρήκα αφορμή να σκεφτώ κομμάτια του παρελθόντος. Δικά μου αλλά και άλλων φίλων μου. Ιστορίες πολλές και διάφορες αλλά παρατηρώντας κατέληξα ότι οι περισσότερες είχαν τον ίδιο παρονομαστή. Έρωτας χωρίς ανταπόκριση… και «άλλοι εαυτοί» φτιαγμένοι ειδικά για συγκεκριμένα άτομα που τελικά δεν τους εκτίμησαν…

Άκουσα πρόσφατα σε μια συνέντευξη μια καλλιτέχνιδα να μιλάει για τον έρωτα. Είπε ότι οι άνθρωποι που ερωτευόμαστε έχουν κομμάτια από εμάς για αυτό και αυτή η ακαταμάχητη έλξη για αυτά. Ναι, Ίσως και να θέλουμε να ολοκληρωθούμε μέσα από κάποιους ανθρώπους. Ίσως έτσι προσθέτουμε πάνω μας τα κομμάτια που δεν έχουμε. Όπως τα σιαμαία. Έχουν τη μια πλευρά τους ενωμένη. Ίσως και οι άνθρωποι να προσπαθούν να συμπληρώσουν τα κενά του χαρακτήρα τους ή του κορμιού τους με τον έρωτα. Δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό απλόχερα στον άλλον λες και έχουν απέναντι τους το αντικείμενο λατρείας τους.

Της καταλαβαίνω αυτές τις ιστορίες. Το έκανα και εγώ αυτό κάποια στιγμή. Έφτιαξα ένα άλλο εαυτό από όλα τα καλά μου στοιχεία και τον παρουσίασα απότομα και με πομπώδες τρόπο. Δεν το καταλάβαινα έτσι κι αλλιώς το πώς άλλαζα, απλά μου άρεσε όλη αυτή η περίεργη και χαρούμενη αίσθηση που είχα. Δρας πολλές φορές σαν 5χρονο παιδί που μόλις του έχουν δώσει το πιο όμορφο παιχνίδι και κολλάς με αυτό. Το θέμα είναι ότι τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε ποια είναι τα όρια και στο τέλος τα παιχνίδια γινόμαστε εμείς στα χέρια των άλλων. Γι’ αυτό προσοχή! Δεν θα προσπαθήσω να αποτρέψω κανέναν από το να το κάνει αυτό γιατί απλά δεν γίνεται. Είναι σαν να έχεις παρωπίδες. Στο χέρι σου είναι πότε θα τις βγάλεις για να δεις όλη την εικόνα. Πάντως ότι και να λέω, αξίζει να τα ζεις αυτά τα συναισθήματα κι ας πονέσεις μετά…

Άλλες πάλι φορές σκέφτομαι πως οι περισσότεροι άνθρωποι από εμάς είμαστε περίεργοι. Μας αρέσουν τα δύσκολα, τα επικίνδυνα, αυτά που κρύβουν μέσα τους περιπέτεια και πολλά εμπόδια. Ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε όταν το κατακτούμε, δεν το θέλουμε πια. Είναι αυτό που λέει και ο φίλος μου ο Γιώργος. Εσένα αν σου χτυπούσαν την πόρτα ένα πρωινό και σου έλεγαν «Καλημέρα, είμαι ο έρωτας της ζωής σου, είμαι αυτό που ψάχνεις», εσύ θα δεχόσουν? Όχι βέβαια. Όλα θέλουν περιπέτεια και προϊστορία για να στεριώσουν, χρειάζονται θεμέλια και μετά περιποίηση. Χωρίς το ένα από τα δύο από κάπου θα αρχίσει να πλημμυρίζει νερά η σχέση και μετά άντε να τα αντλήσεις.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο… Ας παρουσιάσουμε τους εαυτούς μας όπως πραγματικά είναι κι ας μην φοβόμαστε για το πώς άραγε να του/της φανεί το οτιδήποτε που κάνουμε ή σκεπτόμαστε. Ερωτευθείτε αλλά και με τις δυο σας πλευρές σας. Όχι μόνο με την καλή. Χρειάζεται και η κακή μας πλευρά, η σκοτεινή πλευρά, η ελαττωματική γιατί έτσι θα μπορέσει να μας αγαπήσει και ο άλλος με τα ελαττώματα μας. Το «τέλειο» πολλοί θαύμασαν αλλά λίγοι τελικά έμειναν μαζί του. Όσο πιο δίκαιοι και αποστασιοποιημένοι είστε ανάμεσα στις δυο πλευρές σας, τόσο πιο προσιτοί γίνεστε. Την επόμενη φορά, μπορεί και να είμαστε πιο τυχεροί. Καλό ξημέρωμα…

Υ.Γ.1 Για αιτήσεις φιλίας στο Facebook - Mentoras Spiridon. Έως την επόμενη φορά που θα τα πούμε να περνάτε και να είστε όλοι καλά.
Υ.Γ.2 Αφιερωμένο σήμερα ένα αγαπημένο μου κομμάτι «La Valse Des Monstres» του Yann Tiersen από το ομώνυμο άλμπουμ σε αυτούς που συνεχίζουν να ελπίζουν…
Υ.Γ.3 Μην ξεχνάτε να στέλνετε τα μικρά καθημερινά σας προβλήματα στο mentoras2009@yahoo.gr επώνυμα ή ανώνυμα, ή και ως σχόλιο στο παρόν κείμενο. Μοιραστείτε τις ανησυχίες σας και τους προβληματισμούς σας με μένα και τους υπόλοιπους αναγνώστες. Έως την επόμενη φορά που θα τα πούμε να περνάτε και να είστε όλοι καλά…

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2010

Μεταξύ Φθοράς και Αφθαρσίας

Απόψε ρεμβάζω και αφήνομαι σε παιχνίδια του μυαλού και διάσπαρτες εικόνες…


Κι ενώ προσπαθώ να βρω την άκρη σε οτιδήποτε με καθιστά ευάλωτο, ξαφνικά ο τοίχος αλλάζει χρώμα και σκοτεινιάζει. Μικρά έντομα περπατάνε πάνω στον άγριο τοίχο πλέον… Τα φιλιά πεταμένα σε μιαν άκρη κρυστάλλωσαν… Οι ρίζες των δέντρων βγαίνουν από το χώμα, ξεριζώνονται και σέρνονται σιγά-σιγά παίρνοντας τον δρόμο της απώλειας. Κι εσύ ωραία κοιμωμένη τι περιμένεις? Τον πρίγκιπα να’ ρθει? Δόλια …. θα κοιμάσαι για καιρό ακόμα! Ο πρίγκιπας πέτρωσε από τις κακές μάγισσες του βουνού της καταραμένης αγάπης…


Μου έπεσε παραπάνω διαλυτικό στις μπογιές μου και τα αστέρια δεν στέκονται σωστά. Τρεμοπαίζουν, στάζοντας αστερόσκονη…. Δεν ξέρω αν μου έπεσε μπόλικο διαλυτικό ή κλαίνε από μόνα τους. Ίσως που είναι μόνα, κάτι η παγωνιά του ουρανού, στεναχωριούνται κι αυτά… Οι νάνοι ξεκινούν το ταξίδι τους με τα λευκά τους αερόστατα. Οι μικροί μονόκεροι φτιάχνουν τα κουκούλια τους με τα μαγικά και ελικοειδή τους κέρατα. Τα πουλιά της αθανασίας πετάνε μακριά… Μεγάλα ασημένια, κόκκινα και χρυσά πουλιά με μεταλλικά ράμφη και δακρυσμένα μάτια αλλάζουν πλανήτη, αλλάζουν τροχιά. Αφήνουν το στέμμα τους και πορεύονται σε νέες πατρίδες πιο ελπιδοφόρες.


Μανιτάρια! Πολλά ασημένια και φωτεινά μανιτάρια αναδύονται από τα έγκατα της γης. Φως αναβλύζει από τους κορμούς τους. Μικρά πολύχρωμα μάλλινα πλάσματα ξεπετάγονται από τα καπέλα των μανιταριών και διαβρώνουν το τοπίο. Όλοι ξέρουν ότι ο ήλιος δεν θα ανατείλει ξανά. Όχι σε αυτόν τον πλανήτη. Για να βρουν νέο κόσμο πρέπει να θυσιάσουν τον παλιό. Ακρίδες, πολλές ακρίδες, μεγάλες και αιμοβόρες κατασπαράζουν τα λιγοστά φυτά και δέντρα που έχουν απομείνει….


Οι αθάνατοι πλανήτες εισχωρούν σιγά σιγά μέσα στη θάλασσα φτάνοντας στον πυρήνα του πλανήτη… Δεν είναι αρκετοί για να τον κομματιάσουν. Καταφθάνουν και άλλοι από τον ουρανό. Πέφτουν πάνω στα βουνά και τα λιώνουν…. Λάμψεις, λάβα, και πολύς καπνός σκεπάζουν τα πάντα στο πέρασμα τους…


Πολύ λυπάμαι για τον πλανήτη μου που χάθηκε, αλήθεια… Αλλά ήταν απαραίτητο για να ξαναδώ την ανατολή μου…


Υ.Γ.1 Ξέρω πως δεν σας έχω πει τα νέα των δυο τελευταίων μηνών και κάποια στιγμή πρέπει να τα αναφέρω. Όχι για τα γεγονότα αυτά καθεαυτά αλλά για τα συναισθήματα που αυτά κρύβουν. Stay Tuned!

Υ.Γ.2 Πόσο μάταια προσπαθώ να κλείσω κύκλο τους τελευταίους 7 μήνες... Όλα είναι τόσο μα τόσο ρευστά, τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Μέχρι τέλος αυτού του μήνα ελπίζω πως θα κλείσει. Θα τον κλείσω εδώ ενώπιον σας. Promise…

Υ.Γ.3 Πόσο χάρηκα που γνώρισα μερικούς bloggers από κοντά. Είναι και αυτό μέσα στα νέα μου αλλά δεν μπορώ να μην το αναφέρω μιας και βρήκα την ευκαιρία! Χαιρετώ Σας! :-)

Υ.Γ.4 Αφιερωμένο το κομμάτι “Point De Suture” της Mylene Farmer από το ομώνυμο άλμπουμ και από την περιοδεία που έκανε το 2009. Απολαύστε το!

Υ.Γ.5 Μην ξεχνάτε να στέλνετε τα μικρά καθημερινά σας προβλήματα στο mentoras2009@yahoo.gr επώνυμα ή ανώνυμα, ή και ως σχόλιο στο παρόν κείμενο. Μοιραστείτε τις ανησυχίες σας και τους προβληματισμούς σας με μένα και τους υπόλοιπους αναγνώστες. Έως την επόμενη φορά που θα τα πούμε να περνάτε και να είστε όλοι καλά…


Ευτυχία είναι...